Τα Τραγούδια των Βοσκών και της Ψυχής | Η Κληρονομιά των Σαρακατσάνων

Τα παραδοσιακά τραγούδια της Ελλάδας αποτελούν έναν ανεκτίμητο θησαυρό της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Γεγονότα σε στίχους και μελωδίες μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, φορτωμένα με συναισθήματα και παραδόσεις αποτελούν ένα ζωντανό μνημείο της ελληνικής ψυχής. Στην Αλεξανδρούπολη, συναντήσαμε την μουσική μας κληρονομιά, όπως παλιά, άνδρες και γυναίκες αντιφωνικά, χωρισμένοι σε δυο ομάδες, τραγουδούν τα τραγούδια όπως τα έμαθαν από τους προγόνους τους. 

Δείτε το βίντεό μας εδώ

Ελληνίδα γιαγιά | 102 χρόνια γεμάτα ζωή

Στο γραφικό χωριό Καλεσμένο της Ευρυτανίας, συναντήσαμε μια γυναίκα με πλούσια ιστορία, την 102χρονη γιαγιά Παρασκευή. Μας άνοιξε τις πόρτες του σπιτιού της και μας μάγεψε με τις αφηγήσεις της από τα παλιά χρόνια. 

Δείτε το βίντεο μας, εδώ

Τα μαθήματα ζωής ενός 80χρονου παππού | Greek Life

Τα μαθήματα ζωής ενός 80χρονου παππού. Στην Σπολάιτα Αιτωλοακαρνανίας, συναντήσαμε τον 80χρονο κύριο Γιώργο, ο οποίος μοιράστηκε μαζί μας τις ιστορίες και τα μαθήματα ζωής του. 

Δείτε το βίντεό μας εδώ

 

#παππούς
#παππούς_μου
#αγαπημένος_παππούς
#ευγνωμοσύνη
#μνήμη
#οικογένεια
#ελληνική_οικογένεια
#παράδοση
#ιστορία
#ρίζες
#τίμημα
#Ελλάδα
#Ελληνες
#ελληνική_κουλτούρα
#ελληνική_γλώσσα
#ελληνική_παράδοση
#ελληνικά_νησιά
#Ελληνική_επανάσταση
#ελληνική_ιστορία
#γεωργία
#ψάρεμα
#κυνηγι
#μουσική
#χορός
#ζωγραφική
#ξύλινα_γλυπτά
#αφηγήσεις
#ιστορίες
#παππούς_Γιώργος
#χρονολογία_γέννησης_παππού
#χρονολογία_θανάτου_παππού
#γενέτειρα_παππού
#επάγγελμα_παππού
#αγαπημένα_φαγητά_παππού
#αγαπημένες_ιστορίες_παππού
#αγαπημένα_αποφθέγματα_παππού

Περιήγηση στην Αρωνιάδα Αιτωλοακαρνανίας | Το άγνωστο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου

Στην Αρωνιάδα Αιτωλοακαρνανίας, στο πυκνό βελανιδόδασος του Μακρυνόρος, βρίσκεται η άγνωστη μονή του Αγίου Νικολάου. Το μοναστήρι προυπήρχε και ανακατασκευάστηκε σύμφωνα με την επιγραφή "1894 Απριλίου" που φέρει πάνω από την είσοδο. 

Σύμφωνα με διηγήσεις των κατοίκων του χωριού, το μοναστήρι κατέχει μεγάλης έκτασης περιουσία. Εορτάζει κάθε χρόνο στις 20 του Μάη ημέρα εορτής της Ανακομιδής και Μετακομιδής του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νικολάου Επισκόπου του Θαυματουργού .

Δείτε το βίντεό μας εδώ

 

100 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή - Ιστορίες ζωής από τις αλησμόνητες πατρίδες | New job

 

Το 2022 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την τραγωδία που βίωσε ο ελληνισμός με την καταστροφή της Μικράς Ασίας και τον ξεριζωμό των Ελλήνων από τις εστίες του. 

Μπορεί οι Έλληνες της Σμύρνης, να άφησαν πίσω τον τόπο τους, μετέφεραν ωστόσο τη γαστρονομική τους κληρονομιά και παράδοση, στα παιδιά και τα εγγόνια τους. 

Στην "προσφυγομάνα"- Άγιο Κωνσταντίνο Αιτωλοακαρνανίας, μας υποδέχεται με αγάπη και υπερηφάνεια η γιαγιά Ευτυχία με τον σύζυγό της, για να μας μεταφέρει νοερά και επετειακά- στις Αλησμόνητες Πατρίδες της Μικρασίας, μέσα από τις γεύσεις και τα τραγούδια της!

Δείτε το βίντεό μας εδώ

Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου Ρέθα

 

Η Μονή Ρέθα (ή Αρέθα) βρίσκεται σε χαμηλό λοφίσκο του όρους Μακρυνόρος και ανήκει στην επαρχία Βάλτου του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, απέχει δε 5 km από το χωριό Αγία Τριάδα και 31 km από την Αμφιλοχία.

Το μοναστήρι αποτελεί ίσως το σημαντικότερο θρησκευτικό μνημείο της περιοχής και είναι αφιερωμένο στη Γένεση της Θεοτόκου.

Το καθολικό της μονής είναι τύπου τρίκλιτου (τετρακίονου) σταυρεπίστεγου με πέντε οκτάπλευρους τρούλους.

Ο ναός αποτελεί σπάνιο δείγμα μεταβυζαντινής αρχιτεκτονικής,

για την περιοχή αλλά και για την Ελλάδα, συνολικά.

 Η εικόνα της Παναγίας της Αρεθιώτισσας ("Η Κυρία του Βάλτου") θεωρείται θαυματουργή και αποτελεί την πιο δυνατή έλξη για τους πολυάριθμους προσκυνητές και επισκέπτες της Μονής.

Δεν γνωρίζουμε την ακριβή χρονολογία θεμελίωσης του ναού. Η παλιότερη καταγραμμένη ημερομηνία είναι το 1742, η οποία όμως θεωρείται με βεβαιότητα ότι αναφέρεται σε κάποια ανακαίνιση.

Ιερή μορφή της Μονής ο ιερομόναχος Άνθιμος. Υπηρέτησε την Μονή σε πολλές διαφορετικές χρονικές περιόδους έως και το 1870, οπότε απεβίωσε. Στις συνειδήσεις των πιστών ο π. Άνθιμος έχει αγιοποιηθεί.

Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν άσυλο ατόμων με ψυχικές παθήσεις. Ακόμα και σήμερα διατηρούνται οι κρίκοι για την καθήλωση των ψυχασθενών.

Στο μοναστήρι υπάρχουν 2 λειψανοθήκες που περιέχουν μικρά τεμάχια των Αγίων Προκοπίου, Παρασκευής, Τρύφωνος, Ανδρέου του Ερημίτου, Αναστασίας, Κοσμά και Δαμιανού, Παντελεήμωνα, Βαρβάρας, Νικήτα, Χαραλάμπους και μεταξύ αυτών και ανώνυμων αγίων.

Το μοναστήρι είναι συνεχώς ανοιχτό από το 1984 έως σήμερα. Το 2004 έγινε διαπλάτυνση και ασφαλτόστρωση του δρόμου που συνδέει την Ιερά Μονή με την εθνική οδό Αμφιλοχίας - Ιωαννίνων στο ύψος του Ανοιξιάτικου.

Είναι αφιερωμένο στο Γεννέσιο της Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου οπότε και πραγματοποιείται λαμπρή εορτή με την συμμετοχή πληθώρας πιστών από ολόκληρη την γύρω περιοχή.

Επισκοπή Ευρυτανίας

 

Η Επισκοπή Ευρυτανίας είναι ενα χωριό ακριβώς στα σύνορα Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας,δίπλα στην ομώνυμη με αυτό Γέφυρα της Επισκοπής που ενώνει τους δύο νομούς, Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού, σε υψόμετρο 300 μέτρων, και απέχει 46 χλμ από το Καρπενήσι. Κατά το παρελθόν η Επισκοπή ήταν ένα μεγάλο χωριό, στο σημείο που περνούσε ο ποταμός Μέγδοβας. Το μέρος ήταν πεδινό, το πιο εύφορο του νομού Ευρυτανίας, και το χωριό βρισκόταν ακριβώς πάνω στον οδικό άξονα που συνδέει το Καρπενήσι με το Αγρίνιο. Το 1965, όταν άρχισε η κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών το οποίο δημιούργησε την ομώνυμη τεχνητή λίμνη τα νερά κατέκλυσαν την Επισκοπή και τα άλλα μικρότερα χωριά της περιοχής. Οι κάτοικοι του χωριού αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή και να εγκατασταθούν σε άλλες πόλεις. Κάποιοι κάτοικοι, ωστόσο, παρέμειναν στην περιοχή και έχτισαν το σημερινό μικρό χωριό που βρίσκεται δίπλα από τη γέφυρα που ενώνει Ευρυτανία και Αιτωλοακαρνανία.

Γέφυρα Αυλακίου

 

Πρόκειται για ένα λίθινο γεφύρι που βρίσκεται στην επαρχία Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, επί του ποταμού Αχελώου. Ενώνει το Νομό Αιτωλοακαρνανίας με τους Νομούς Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Το γεφύρι άρχισε να χτίζεται το 1907 και τελείωσε το 1911. Απασχολήθηκαν 60 μαστόροι Ηπειρώτες και 60 εργάτες από τα γύρω χωριά του Βάλτου. Ο χρόνος, µε τα µέσα που υπήρχαν τότε, θεωρείται πολύ ικανοποιητικός για ένα τόσο µεγάλο έργο, αποκλειστικά χειροποίητο, µε κατασκευαστικές απαιτήσεις χειρουργικής ακρίβειας, που απέκλειαν την περίπτωση του λάθους, γιατί κάτι τέτοιο θα µπορούσε να αποβεί µοιραίο. Το κόστος του γεφυριού προϋπολογίστηκε στις 70.000 δραχµές, αλλά τις ξεπέρασε κατά 5.000 ακόµη γιατί τα καλούπια έπεσαν τρεις φορές από τις χειµωνιάτικες κατεβασιές. Το αποτέλεσµα ήταν πραγµατικά εντυπωσιακό! Ένα πανέµορφο και τέλειο από αισθητική άποψη γεφύρι µήκους 76,50 µέτρων, πλάτους 4,10 µ. και ύψους 14,50 µ. Πρόκειται για ζωτικό για την περιοχή έργο, γιατί από εκεί περνούσαν οι κάτοικοι των γύρω χωριών για τους αλευρόμυλους και τις νεροτριβές που υπήρχαν στην απέναντι όχθη, στο Μουζάκι, στην Καρδίτσα και στο Καρπενήσι. Πριν την κατασκευή της γέφυρας, οι κάτοικοι περνούσαν το ποτάμι με κίνδυνο της ζωής τους, χρησιμοποιώντας πότε σχοινιά, πότε ξύλα και πότε περαταρίες, άλλοτε πλωτές και άλλοτε εναέριες. Γεφύρι και τοποθεσία πραγματικά εντυπωσιάζουν. Αποτελείται από κεντρικό τόξο που ακολουθεί την τροχιά του κύκλου, ενώ υπάρχουν τέσσερα βοηθητικά μικρότερα τόξα, ένα δεξιά και τρία αριστερά, που ψηλώνουν μακρόστενα, ορθογώνια στο σχήμα, αλλά η στέψη τους παραμένει αψιδόμορφη.

Η βυθισμένη εκκλησία της Παναγίας στην παλιά Σιβίστα

 

Το 1960 αποτελεί έτος ορόσημο για την Σιβίστα και τους κατοίκους της. Τότε άρχισε να κατασκευάζεται η τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών. Τα νερά του ποταμού Αχελώου, πηγή ζωής για την ευρύτερη περιοχή, σκέπαζαν σιγά-σιγά τις κατοικημένες περιοχές, τα κτήματα, τις εκκλησίες,τα σχολεία και τις περιουσίες των ανθρώπων.

 Η Κοίμηση της Θεοτόκου ήταν η εκκλησία του χωριού και χρονολογείται το 1817.Ανατολικά της εκκλησίας βρίσκεται το κοιμητήριο ενώ στον προαύλιο χώρο υπάρχει πέτρινο πηγάδι.Λίγο αργότερα από την κτίση της η εκκλησία καταστράφηκε από πυρκαγιά που ξέσπασε στο εσωτερικό του ναού,παρά ταύτα όμως αναστηλώθηκε και πριν την σκεπάσουν τα νερά της λίμνης οι κάτοικοι του χωριού συνέλεξαν τα οστά των προγόνων τους και τα μετέφεραν στο κοιμητήριο της Αγίας Μαρίνας στο Πρατοβούνι [= η σημερινή Σιβίστα όπου βρίσκεται 560μ ψηλότερα απο την “βυθισμένη”παλαιά Σιβίστα]. Στην θέση της παλαιάς εκκλησίας δημιουργήθηκε νέα,την οποία μπορεί κανείς να επισκεφτεί σήμερα λίγα μέτρα βορειοανατολικότερα.

Γεφύρι Βέργας

 

Στο δρόμο για τον Ορεινό Βάλτο Αιτωλοακαρνανίας (περίπου 5 χιλιόμετρα από το χωριό της Νέας Μαλεσιάδας δίπλα ακριβώς στον επαρχιακό δρόμο προς το Χαλκιόπουλο) συναντάται το πέτρινο γεφύρι του Ινάχου.

Το πλινθόκτιστο γεφύρι της Βέργας όπως ονομάζεται ανεγέρθηκε περίπου το 1800 και ενώνει τις δυο όχθες του ποταμού Ινάχου. Πρόκειται για ένα μονότοξο στενό γεφύρι χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής και των αναγκών της περιοχής εκείνης της περιόδου. 

Η εύκολη πρόσβαση και η πρόσφατη ανακαίνιση του το καθιστούν πλήρως επισκέψιμο ενώ πλησίον της γέφυρας υπάρχει και αγρόκτημα με βιολογικά προιόντα.

Δείτε το βίντεό μας εδώ

Ένας Ηπειρώτης Άγιος, στην Ιστορία του τόπου μας

 

Από τα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου και συγκεκριμένα από το Μονοδένδρι, έλκει την καταγωγή του ο Άγιος της Ερημικής Καλάνας.

Στον όμορφο τόπο αυτό,κατά τους χρόνους του Δεσποτάτου της Ηπείρου, Μιχαήλ Β’ του Κομνηνού εμφανίζεται ο Άγιος Ανδρέας ο Ερημίτης ο οποίος ήρθε και ασκήτεψε στην Καλάνα του Ορεινού Βάλτου.

Την 15η Μαΐου του 1282, ο Κύριος κάλεσε τον αγαπημένο του Ερημίτη στους κόλπους του και φανέρωσε τον θάνατο του Αγίου Ανδρέα με το εξής θαυμαστό γεγονός: Όταν ο Όσιος εγκατέλειπε τον φθαρτό αυτό κόσμο, φάνηκαν στον ουρανό αναμμένες λαμπάδες και παρουσιάστηκε ένα υπερκόσμιο φως ορατό από όλα τα μέρη. Οι λαμπάδες ανέβαιναν και κατέβαιναν από τον ουρανό και σταματούσαν στο σημείο, όπου βρισκόταν το σεπτό λείψανο του Αγίου. Όλο το σώμα του Οσίου φωτιζόταν από τις θείες λαμπάδες,ενώ ο τόπος γέμιζε από ευωδία.

Έτσι, το υπέρλαμπρο αυτό όραμα φάνηκε όχι μόνο στα γύρω χωριά του ορεινού Βάλτου, αλλά και στην πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, την Άρτα. Η βασίλισσα τότε Αγία Θεοδώρα, σύζυγος του δεσπότη της Ηπείρου, Μιχαήλ Β’ του Κομνηνού και ο λαός της Άρτας με ιερή συγκίνηση αντίκρισαν τις αναμμένες λαμπάδες προς τα μέρη της Ακαρνανίας.

Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 15 Μαϊου.

Δείτε το βίντεό μας εδώ